Maar over stortyelling gesproken... 

“We turn what we see into a story, but the real world isn’t like this”

Dat onze hersenen gemaakt zijn voor verhalen, kon je hier al eerder lezen. Verhalen geven ons brein structuur en maken de complexe wereld een stuk makkelijker te begrijpen.

Niets mis mee, zou je zeggen. Maar die overversimpeling kan ook gevaarlijk zijn. Omdat we patronen en causale verbanden zien die er in werkelijkheid niet zijn. Waardoor we de dingen die om ons heen gebeuren achteraf vaak op een verkeerde manier verklaren. 

In zijn book The Black Swan omschrijft de Libanees-Amerikaanse filosoof Nassim Taleb dit ook wel als de narrative fallacy (narratieve drogreden):

“The narrative fallacy is our tendency to turn everything we see into a story - a linear chain of cause and effect, with a beginning and an end. Obviously the real world isn’t like this - events are complex and interrelated, direct causation is extremely rare, and outcomes are probabilistic. Verbally, we know this - the hard part, as always, is convincing our brain of the fact.”

We zijn dus biologisch geprogrammeerd om continu verbanden te leggen, en verhalen te vinden, zelfs als die er niet zijn. En zoals je in dit filmpje ziet, gebeurt dat vaak onbewust.

We zitten gevangen in ons eigen narratief. Maar volgens Taleb is er wel een manier om tegen de narrative fallacy in te gaan. Door jezelf steeds weer af te vragen of je verklaring of conclusie wel klopt. En de grootste criticus te blijven van je eigen gedachtes.

Speel niet om te winnen. Maar om in het spel te blijven

Waarom verhalen gevaarlijker kunnen zijn dan je denkt