Maar over stortyelling gesproken... 

Waarom je brein is gemaakt voor verhalen

Iedereen houdt van verhalen. We vinden het heerlijk meegenomen te worden in onbekende werelden, bestaand of fictief. Veel mensen zien verhalen dan ook als pure entertainment, zonder doel. Volgens de Amerikaanse schrijfster en spreker Lisa Cron 'this couldn't be further from the truth'. Net zoals seks fijn is om ervoor te zorgen dat we ons voortplanten, houden we verhalen omdat ze onze kans op overleven vergroten.

 
 

Onderzoekers ontdekten dat er veel meer in het brein gebeurt als je een verhaal vertelt, dan als je droge feiten opsomt. Het zorgt er bijvoorbeeld voor dat je meer cortisol aanmaakt, waardoor je extra aandacht of interesse krijgt in wat er gebeurt. Daarnaast komt het knuffelhormoon oxytocine vrij, wat je empathischer maakt, en meer bereid om iets te doen voor een ander. 

Waarom gebeurt dit? Omdat ons brein is gemaakt voor verhalen, voor de structuur oorzaak-gevolg. Sterker: een gedeelte in onze linkerhersenhelft maakt automatisch verhalen als we iets doen of meemaken. Boodschappen. De afwas. Een ruzie op werk. We hebben allemaal een soort 'verteller' op de achtergrond, die betekenis geeft aan ervaringen en situaties. En die gedrag probeert te verklaren.

Psycholoog en gedragseconoom Daniel Kahneman legt dit fenomeen verder uit als het verschil tussen twee 'ikken': the experiencing self en the remembering self, waarbij die laatste zelf je persoonlijke storyteller is. 

 
 

Verhalen zijn dus niet alleen leuk, ze spelen ook een wezenlijke rol in ons dagelijks bestaan. En je kunt er zelfs iemands gedrag mee sturen. Door simpelweg een verhaal te vertellen, kun je ideeën, gedachtes en emoties in de hersenen van de luisteraar stoppen. Goed om te weten!

Wat je maakt versus wat je goed vindt

“Sommige kleren hebben geen verhaal nodig”